عرض كرد : - آرى انگشترى از نقره پرسيد : - كى داد ؟ در حالى كه با دستش به على اشاره مىكرد ، گفت : - اين كه ايستاده است . پيامبر خدا پرسيد : - در چه حالى انگشتر را به تو بخشيد ؟ پاسخ داد : - در حال ركوع در اينوقت ، پيامبر تكبير گفت و اين آيه را قرائت كرد : - وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ در اين وقت حسان بن ثابت شاعر زبر دست اسلامى ، چنين گفت : ابا حسن تفديك نفسى و مهجتى * و كل بطيئى فى الهدى و مسارع أ يذهب مدحيك المحبر ضائعاً * و ما المدح فى جنب الاله بضائع فانت الذى اعطيت اذ كنت راكعاً * زكات فدتك النفس يا خير راكع فانزل فيك اللَّه خير ولاية * و ثبّتها مثنى كتاب الشرائع يعنى : - اى ابو حسن ، جان من و جان هر كس كه به كندى يا شتاب ، در راه هدايت است فداى تو باد . - آيا اين مدح دلنشين من در بارهء تو ، تباه مىشود ؟ ! نه ، هرگز ! مدحى كه در كنار مدح خداست ، تباه شدنى نيست . - تويى كه در حال ركوع انگشترى خود را بخشيدى . جان به قربانت . اى بهترين ركوع كنندگان !